-163.3 Rupa'ē hō jā'ēgā – powiedział taksówkarz.
-Nina, co on powiedział? – zapytał zdezorientowany chłopak.
Pewnie, gdyby nie jego przyjaciółka Nina, nie odważyłby się przyjechać sam do Indii. Dziewczyna, kiedy była na studiach pojechała na rok do tego kraju, aby nakręcić reportaż. W tak krótkim czasie dużo się tutaj nauczyła; nie tylko języka, ale też tradycji i kultury, jaka panowała. Po za tym dziewczyna od małego uwielbiała ten kraj. Jej mamy koleżanka była hinduską i kiedy odwiedzały ją, zawsze pozwalała jej przymierzać różne sari, opowiadała ciekawe rzeczy i przyrządzały specjały kuchni hinduskiej. Ciocia często powtarzała jej, że spokojnie mogłaby wyjechać do Indii i nikt by nie skapnął się że dziewczyna pochodzi z Polski. To wszystko mogła zawdzięczać swojej egzotycznej urodzie. Miała delikatnie ciemniejszą karnację, długie, puszyste, ciemnobrązowe włosy oraz duże czekoladowe oczy.
-Że musimy zapłacić – odpowiedziała, podając mężczyźnie pieniądze.
Wysiadając z powozu w oczy od razu rzucił im się wielki, ozdabiany freskami hotel. Na szczycie widniały cztery złote gwiazdki. U progu hotelu zawitał ich lokaj, proponując przetransportowanie bagaży. Zgodnie ze sobą odmówili, starając się jak najmniej narobić sobie kłopotów. Wchodząc do środka, doznali kolejnego zauroczenia. Główny hol był przeogromny. Po środku znajdowała się fontanna, tryskając aż za nadto niebieską wodą. Wszystko wokół było złote, a personel chodził w czarnych eleganckich uniformach. Nina widząc całe piękno zorientowała się dopiero, że otworzyła buzię, kiedy Dawid palcem brodę wziął do góry.
-Jeszcze nie otwieraj buzi. Dopiero szczęka ci opadnie, kiedy zobaczysz nasz apartament – puścił oczko w stronę przyjaciółki, po czym wyjął aparat i zaczął robić zdjęcia wszystkiemu, co się ruszało.
Dawid miał na tyle szczęście w życiu, że jego rodzice byli bogaci. On to doskonale wykorzystywał. Nie śmiał nigdy twierdzić, że nie będzie pracował, a że będzie żył na utrzymaniu rodziców. Wręcz przeciwnie. Fakt faktem traktował rodziców w sprawach finansowych jak sponsorów; opłacali mu studia, mieszkanie, drogi sprzęt, lecz on w tym czasie rozwijał się, aby spełnić swoje marzenia o staniu się słynnym fotografem.
Jeden z pracowników zaprowadził ich pod same drzwi pokoju numer 1547. Otworzył drzwi za pomocą specjalnej karty i w ten z Dawida i Niny wydobyły się piski. Apartament posiadł trzy naprawdę spore pokoje, dwie łazienki, kuchnię połączoną z jadalnią i z salonem. Wszystko udekorowane było pod kątem stylu orientalnego, a więc nie brakowało różnych złotych wzorów, słoni, figurek bożków oraz kadzidełek.
-Rezerwuje największy pokój! – krzyknęła dziewczyna i rzuciła się na jeden z pokoi.
Dawid w tym czasie, kiedy Nina śpiewała i tańczyła w swoim pokoju, szykował posiłek dla niej. Wiedział, że jeśli tego nie zrobi, to ona nawet by nie śmiała przekroczyć progu kuchni. Znał ją świetnie i to, co mogła jeść. Chłopak uśmiechał się pod nosem na samą myśl, jaka ona była szczęśliwa. Rzadko, kiedy się uśmiechała tak sama z siebie, ale gdy to już robiła, była wtedy naprawdę radosna. Nagle, gdy w domu zrobiło się cicho, Dawid zmartwiony podszedł pod drzwi pokoju Niny. Dwudziestolatka stała przed lustrem, przyglądając się swojemu odbiciu ze smętną miną.
-Dawid, ja nie dam rady – powiedziała ze smutkiem w głosie.
-Oczywiście, że dasz. – Podszedł do niej, stanął za nią i razem przyglądali się odbiciom w lustrze. W pewnej chwili szatynka odwróciła się do niego, patrząc w jego zielone oczy.
-A, jeśli zapomnę kroków? Jeśli się potknę o własne stopy i upadnę na ziemię?!
-Na pewno nie zrobisz sobie takiego wstydu jak ten Raj w poprzedniej edycji
-Co ty powiedziałeś?! Jak możesz tak mówić! Widziałeś jak on wyglądał?! Był cały we krwi, ledwo stał na nogach…
-Naćpał się przed turniejem, a potem wdał w bójkę – skomentował bez cienia emocji Dawid.
-Jak możesz być taki powierzchowny jak inni? To nie jest prawda, jestem tego pewna.
*
Kolejka przed studiem tanecznym mierzyła dobre parę kilometrów. Wszystkie dziewczyny przystrojone były w sari i co chwilę gdzieś słychać było brzęk szklanych bransoletek. Była dopiero szósta nad ranem, słońce wschodziło, a ptaki dopiero zaczynały gwizdać radosne melodie. Za godzinę rozpoczynał się casting, a każdy obecny już powoli zaczynał przygotowywać się tak jakby zaraz miał wejść do małej salki, by pokazać swoje możliwości. Nina trzymała w jednej ręce kapelusz, a w drugą wymachiwała, dając do zrozumie, że potrzebuje bez przepychanek przejść. Biegła z Dawidem, który co chwilę przepraszał, którąś z dziewczyn za Ninę. Zatrzymali się przy stole zapisów, grubsza kobieta na widok rozczochranej dziewczyny uniosła brew do góry. Nina zapisała się, przyczepiła kartę uczestnika i stanęła w jednej z krótszych kolejek, uzyskanej dzięki hojności Dawida.Mijały godziny, a kolejka jak rosła tak nadal się zwiększała. Nina była co raz bliżej drzwi wejściowych i w przeciwieństwie do pozostałych kandydatek nie ćwiczyła, nie rozciągała się, tylko nuciła pod nosem piosenki ABBY.
-Nina Parvati – zawołała jedna z przewodniczących castingiem.
-Nina Parvati? – zapytał z wątpliwością Dawid.
-No co? – szepnęła. – Nie znam się na tych hinduskich nazwiskach.
Dziewczyna oddała Dawidowi torbę i inne papiery. Rozpuściła włosy i pewnym krokiem weszła na salę. Po środku znajdywał się średniej wielkości stół, przy którym siedziała jakaś starsza pani i mężczyzna. Facet na oko miał prawie trzydzieści lat. Był niesamowicie przystojny i kiedy Nina zdała sobie sprawę, że jest to Raj – trener nowej drużyny – uśmiechnęła się pod nosem.
-Witam. Nazywam się Nina Parvati, mam dwadzieścia pięć lat i od ósmego roku tańczę…
-Nina, na pewno jesteś z Indii? – spytała kobieta.
-No tak. Mój ojciec jest z Indii, a matka z Polski – odpowiedziała, nie dając po sobie poznać, że blefuje.
-Mhm. Słychać lekki akcent w twojej wymowie, ale nie jest źle – dodała.
-Pani Amaro, dziękuje ci – zwrócił się do siwogłowej pani Raj. – Chciałbym, abyś zaprezentowała co potrafisz.
{Mniej więcej wyobraź sobie, że Nina tańczyła tak KLIK }
Kiedy dziewczyna zakończyła swój taniec, zauważyła, że wprawiła w bezruch każdego na sali z wyjątkiem Raja. To od niego zależało czy dostanie się do zespołu, czy też wróci z powrotem do Polski. Czuła jak serce mocno zderza się z jej klatką piersiową. Przez cały dzień nic nie jadła, po za wypiciem dwóch litrów wody, przez co miała wrażenie, że zaraz opadnie na podłogę. Raj wziął do rąk ponownie kartę uczestnika, spojrzał na nią, po czym szepnął coś do siedzącej obok starszej pani.
-Nina – zaczął – gratulujemy dostania się do indyjskiego zespołu tanecznego!
Nina nie miała pojęcia co powinna zrobić w takiej chwili. Miała ochotę wycałować każdego z jury, ale wiedziała, że byłoby to niestosowane.
-No chodź tu do nas. – Raj machnął w jej kierunku ręką. Szatynka nieśmiało podeszła do chłopaka, a ten objął ją ramieniem, lecz po chwili je odsunął.
*
-Mów jak ci poszło! – krzyczał Dawid.-Dostałam się! Dostałam się! Jestem teraz indyjską tancerką! – Nina również krzyczała.
Przyjaciel podniósł Ninę do góry i obrócił parę razy. Tym razem dziewczyna na to pozwoliła, gdyż była ogarnięta ogromną euforią i nie potrafiła się skupić na pewnych detalach. Obydwoje całą drogę się śmiali, co chwile coś śpiewając. Po drodze wstąpili do knajpy, aby napić się szampana i wina.
Lekko podpici i wciąż roześmiani, tak jak byli ubrani, tak położyli się do swoich łóżek. Dawid coś brzdąkał na swojej gitarze, a Nina powracając do rzeczywistości zaczęła się zastanawiać, dlaczego Raj odsunął od niej rękę.
1.Co myślicie o rozdziale?
2. Dlaczego Raj odsunął od niej rękę?
3. Czy myślicie, że Ninie na dobre zrobi jeżeli będzie podszywać się pod hinduskę?
Dziękuje za przeczytanie i zapraszam do dzielenia się opiniami :))
